Skip to content

Ik

Shari Van Goethem (°1988) is net als ieder mens zo veel en zo weinig tegelijkertijd. Een dichter, wat doet vermoeden dat ze iets heeft met taal. Taal met weinig woorden, die ze liefst zo lang mogelijk onuitgesproken laat, zodat ze traag kunnen rijpen. Een filosoof, een warhoofd, een kronkelkop waarin voortdurend gedachten opspringen die alle richtingen op willen. In haar studie wijsbegeerte ging haar interesse vooral uit naar de filosofie van de kunst en de filosofie van de religie vanuit haar overtuiging dat we meer dan ooit nood hebben aan subtiele taal. Zoekend is ze, altijd onderweg. De poëzie blijft daarbij haar belangrijkste tochtgenote. Met haar subtiliteit draagt de poëzie de grootste belofte in zich. In maart 2015 hebben haar gedichten haar tot in het Sportpaleis (Rotspaleis) gebracht.  ‘Een man begraaft een boom’ (2016) is haar poëziedebuut. Daarin maakt ze een problematische relatie tussen een man, een vrouw en een kind met eenvoudige taal bespreekbaar.

Ik, over poëzie

Uit het interview met MeanderMagazine:

“In de poëzie wordt met weinig woorden het onzegbare aanwezig gesteld.”

e

“Paul Van Ostaijen zei ‘poëzie is een in het metafysische geankerd spel met woorden.’ Als ik het goed begrijp dan bedoelt hij daarmee dat het woord in staat is zichzelf te overstijgen. Dat het iets bloot kan leggen dat niet altijd al aanwezig is in het woord zelf. Het kan dus loskomen van zijn oorspronkelijke betekenis. De opdracht van de dichter is dan om het woord met al zijn mogelijkheden tot zijn recht te laten komen. Ik denk dat de dichter dat kan doen door ongewone combinaties te maken en ongebruikelijke verbanden te leggen (= spelen met woorden). Niet met de bedoeling het de lezer moeilijk te maken, maar wel met de bedoeling het woord echt te laten spreken. Om iets te laten gebeuren dat het woord buiten de context van het gedicht niet teweeg kan brengen.”

e

“Wat ik belangrijk vind, is dát er gebeurt in een gedicht en niet zozeer wát er gebeurt in een gedicht. Als iemand mijn gedichten leest, hoop ik dan ook vooral dat ze iets teweegbrengen bij de lezer. Dat de lezer de juiste sfeer aanvoelt, speelt voor mij een grotere rol dan dat de lezer alles begrijpt zoals ik het bedoeld heb.”

e

“Poëzie schrijven is een evenwichtsoefening: tussen vertellen en tonen, overgeven en veroveren, schrappen en overhouden, dichter en gedicht.”

login